آیت الله محمد محققی اولین نماینده ایران در مرکز اسلامی هامبورگ که حدودا چهل سال پیش در آنجا مبلغ بوده اند نقل میکنند که در آن ایام پروفسوری آلمانی به آیین تشییع گروید ، چند وقتی می آمد در مرکز اسلامی و در مراسمات شرکت میکرد و با هم گفتگو میکردیم گاهی، تا اینکه مدتی از وی خبری نشد.پیگیری کردیم و متوجه شدیدم که وی بعلت بیماری سرطان در بیمارستان بستری است.به عیادتش رفتیم، خیلی غمگین روی تخت دراز کشیده بود، به او گفتم که چرا ناراحتی؟ در مکتب ما که مرگ پایان زندگی نیست تازه شاید به این زودی ها از دنیا نروی ! پروفسور نگاهی به من کرد و گفت:من از مرگ ناراحت و نگران نیستم.من از موضوعی ناراحتم که تنها پسرم و مادرش چند روز پیش آمدند اینجا و وقتی از دکتر شنیده بودند که من مبتلا به سرطان هستم آمدند بالای سر من و گفتند که شنیدیم که چند روز دیگر خواهی مرد و ما هم آمدیم از تو خداحافظی کنیم چون ما نمی توانیم به هنگام مرگت اینجا باشیم و خواستیم بدون خداحافظی نمرده باشی و همین!! حالا این غم بزرگی نیست ؟!!

خلاصه این داستان گذشت و پروفسور از دنیا رفت.ما جنازه اش را تحویل گرفتیم و بردیم به آیین اسلام به خاک بسپاریم.قبل از دفن وی در کمال تعجب دیدیم جوانی پیدا شده است و سراغ پدرش را میگیرد.با خودمان گفتیم که شاید پسر پروفسور آمده است با پیکر پدرش وداع کند.در کمال ناباوری از او شنیدیم که می گوید:

"من جنازه پدرم را قبل از فوتش به قیمت هفتاد فرانک به بیمارستان برای استفاده از سالن تشریح فروخته ام !حالا هم شما یا جنازه را به من بدهید که به بیمارستان برگردانم یا هفتاد فرانک را به من بدهید که به بیمارستان پس بدهم!! "

آن روحانی بزرگوار به ما میگفت:جوانهای عزیز! این خانواده در غربِ چهل سال پیش است، شما به خدا پای این ماهواره ها و فیلم ها سبک زندگی غربی را پیگیری نکنید.غرب خیلی سال است که خانواده را سر بریده است و بعد هم برای ما از سوئد و چند کشور دیگر که در آنها مدتها زندگی کرده بودند مطالب مشابهی را نقل کردند.

به نظر میرسد که ما خودمان میفهمیم داریم چه به سر خودمان می آوریم...خدا به همه مان رحم کند...ما ایرانی ها بعضا قدر داشته هایمان را نمی دانیم ..مثلا خیلی از ما از لذت داشتن دائی و عمو عمه و خاله دور و برمان بهره برده ایم ولی الان عین خیالمان نیست که با تک فرزندی چه آینده یخ و سردی را برای فرزندانمان رقم میزنیم!!