شعر

[مریم گلی]

شبی دل را به دریا میزنم من
شبی جان را هویدا میکنم من
شبی گلهای سرخ ارغوان را به پایت میریزم
بی تو اما...
دلم میسوزد ازبهر اقاقی
که میگوید زسوز این جدایی
شبی می آیی از آن وادی عشقپ
شبی می گویی با ما قصه عشق
شبی درم شود درمان بهارا
شبی هجرت رسد پایان نگارا
شبی بر سینه پر درد من هم
گذاری با دو دستانت تومرهم
بیا مهدی شوم من خاک پایت
بیا تا جان ودل گردد فدایت

[hamed]

مردم دیده به هر سو نگرانند هنوز
چشم در راه تو و صاحب نظرانند هنوز
از سرا پرده ی غیب خبری باز فرست
که خبر یافتگان بی خبرانند هنوز
اللّهُمَّ عجل لِوَلیکَ الفَرَج

[مریم گلی]

و باز هم انتظار . . . . .

نشسته ام به امیدی که شاه زیبایی بیاید از ره و برهاندم ز تنهایی

تمام هفته به امید شنبه ای آزاد کنیسه ها و من و جام زرد صهبایی

مسیح مریم یکشنبه ها به ناقوست بیا که خسته ام از انتظار ترسایی

دوشنبه ها همه مستند شاعران گویی که رودکی بسراید به سبک نیمایی

سه شنبه ها من و این جام از تهی لبریز و چارشنبه که هستم به اوج شیدایی

دلم گرفته ازین پنجشنبه های غریب بگو که می رسد آن جمعه ای که می آیی

[منتظر]

بسم الله الرحمن الرحیم

امشب که مست مستم/ قلم می گیرم دستم
غزل می گم به شوقت/ تا که بگیری دستم


این جمعه هم گذشت آقا نیومدی، می دونم خیلی بدم و شما رو به خاطر خودم می خوام ولی....

ای سحر خیز مدینه تعجیل کن در فرجت