حـالت انتظــــــار

[safirashgh]

در دل خـود كشیده ام نقش جمــال یــار را

پیشـه خـود نمـــوده ام حـالت انتظــــــار را


ریخته دام ودانه شه از خط وخال خویشتن

صید نمــوده مرغ دل بــرده از او قـــــــــرار را


سوزم وسازم از غمش روز وشبان بخون دل

تـا كـه مگـر ببینـم آن طــرّه مشكبـــــــار را


دولت وصــل او اگــر یكشبی آیــدم بـه كف

شـرح فـراق كی تـوان داد یك از هـــــزار را


چشم امید دوختن در ره وصــــل تابه كی

برده شـــرار هجــر او از كفم اختیـــــــار را


ای مـَه برج مَعدِلت پــرده زچهــره بـرفـكن

شوی زچشم عاشقان زآب كرم غبــار را


سوختگـــان خویش را كن نظر عنـــایتی

مرهمی از كــرم بنــه این دل داغــــدار را


حیران را ز جلوه ای از رخ خویش مات كن

تــا رهــد از خـودی خـود ترك كند دیـــاررا