قیصریه

[osaky]

دستـــــــــــــور زبان عــــــــــشق

دست عشـق از دامــــــــــنِ دل دور بـــــــــاد!

مـــــــــی توان آیا بــــــــه دل دستــــــــور داد؟

می تـــــوان آیـــــا به دریــــــــــا حکــــــــم کـــــرد

که دلـــت را یــــــــادی از ســـــــــاحل مبــاد؟

موج را آیـا توان فــــــــــــرمود:ایـســــــــــت!

بــــــــــــاد را فـــــــــــرمود:بایــــــــــــد ایستاد؟

آنکــــــــــــه دستــــــــــــور زبان عشــــــق را

بی گزاره در نـــــــــــــــــهاد مــــا نهــــــــــــاد

خوب مـــــــــــــــی دانست تیغ تیــــــز را

در کـــــــــــــــفِ مستـــــــــــی نمی بایست داد

[osaky]

معنی جمال

اول آبی بود این دل,آخر اما زرد شد

آفتابی بود,ابری شد,سیاه و سرد شد

آفتابی بود,ابری شد,ولی باران نداشت

رعد و برق زد ولی رگبار برگ زرد شد

صاف بود و ساده و شفاف,عین آینه

آه,این آیینه کی غرق غبار و گرد شد؟

هرچه با مقصود خود نزدیکتر میشد,نشد

هرچه از هرچیز و هر ناچیز دوری کرد,شد

هر چه روزیآرمان پنداشت,حرمان شد همه

هرچه می پنداشت درمان است,عین درد شد

درد اگر مرد است با دل راست رویارو شود

پس چرا از پشت سر خنجر زدو نامرد شد؟

سربه زیرو ساکت و بی دست و پا میرفت دل

یک نظر روی تو را دید و حواسش پرت شد

برزمبن افتاد چون اشکی ز چشم آسمان

ناگهان این اتفاق افتاد:زوجی فرد شد

بعد هم تبعید و زندانِ ابد شد در کویر

عین مجنون از پی لیلی بیابانگرد شد

کودکِ دل شیطنت کرده است یک دم در ازل

تا ابد از دامن پرمهر مادر طرد شد...

[osaky]

بفرمایید فروردین شود اسفند‌های ما
نه بر لب، بلکه در دل گل کند لبخند‌های ما

بفرمایید هر چیزی همان باشد که می‌خواهد
همان، یعنی نه مانند من و مانندهای ما

بفرمایید تا این بی‌چراتر کار عالم؛ عشق
رها باشد از این چون و چرا و چندهای ما

سرِ مویی اگر با عاشقان داری سرِ یاری
بیفشان زلف و مشکن حلقه پیوندهای ما

به بالایت قسم، سرو و صنوبر با تو می‌بالند
بیا تا راست باشد عاقبت سوگندهای ما

شب و روز از تو می‌گوییم و می‌گویند، کاری کن
که «می‌بینم» بگیرد جای «می‌گویند»‌های ما


نمی‌دانم کجایی یا که‌ای! آنقدر می‌دانم
که می‌آیی که بگشایی گره از بندهای ما

بفرمایید فردا زودتر فردا شود، امروز
همین حالا بیاید وعده آیند‌های ما

[hamed]

غزل دلتنگی
قیصر امین‌پور

هرچند که دلتنگ‌تر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ‌تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه‌تر از دامن الوند
بشکوه‌تر از کوه دماوند، غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است
تنها سرِ مویی ز سرِ موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر می‌کنم از خویش
تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم
کز تیره‌ی نیلوفرم و تشنه‌ی نورم

مهر ۱۳۷۶

برگرفته از کتاب:
امین‌پور، قیصر؛ گل‌ها همه آفتابگردانند؛ چاپ دوازدهم؛ تهران: مروارید ۱۳۸۹.

[hamed]

به آیین دل
قیصر امین‌پور

برای رسیدن، چه راهی بریدم
در آغاز رفتن، به پایان رسیدم

به آیین دل سرسپردم دمادم
که یک عمر بی‌وقفه در خون تپیدم

به هرکس که دل باختم، داغ دیدم
به‌ هرجا که گل کاشتم، خار چیدم

من از خیر این ناخدایان گذشتم
خدایی برای خودم آفریدم

به چشمم بدِ مردمان عین خوبی است
که من هرچه دیدم، ز چشم تو دیدم

دهانم شد از بوی نام تو لبریز
به هرکس که گل گفتم و گل شنیدم
بهار ۱۳۷۴ برگرفته از کتاب:


امین‌پور، قیصر؛

گل‌ها همه آفتابگردانند؛ چاپ دوازدهم؛ تهران: مروارید ۱۳۸۹.