وظایف منتظران مهدی عج الله تعالی فرجه

[boshra]

وظايف منتظران

در مورد وظايف و تكاليف شيعيان در دوران غيبت سخن‌هاي بسياري گفته شده است. حتي كتاب‌هاي منتقل نيز در اين باره تأليف و تدوين گردیده و در بعضي از كتاب‌ها مانند مكيال المکارم تا هشتاد وظيفه براي منتظران حضرت مهدي(عليه‌السلام) برشمرده‌اند. ما در اين مجال برآنيم كه وظايف اصلی منتظران يوسف زهرا(سلام‌الله‌عليها) را به طور خلاصه و روان در اختيار خوانندگان قرار دهيم.


1ـ شناخت ولي عصر(عليه‌السلام)

اولين و مهم‌ترين وظيفه‌اي كه هر شيعة منتظر بر عهده دارد كسب معرفت و شناخت نسبت به وجود نازنين امام زمان(عليه‌السلام) است. زيرا به دليل عقلي و نقلي تحصيل معرفت و شناخت صفات و ويژگي‌هاي آن جناب واجب است و ايمان بدون شناخت امام زمان (عليه‌السلام) تحقق نمي‌پذيرد، و هيچ عملي را خداوند از بندگان قبول نمي‌كند مگر اینکه با شناخت و معرفت امام زمان(عليه‌السلام) عجين باشد.

اين موضوع از چنان اهميتي برخوردار است كه در روايات بسياري كه از طريق عامه و خاصه از پيامبر گرامي اسلام(صلي الله عليه و آله) و ائمه معصومين(عليهم‌السلام) نقل شده، آمده است كه: هر كس بميرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهل مرده است.

و در روايت ديگري كه ثقة الاسلام كليني از امام باقر(عليه‌السلام) نقل مي‌كند، آمده است: هر كس در حاليكه امامي‌ نداشته باشد بميرد، مردنش مردن جاهليت است و هر کس با شناخت امامش بميرد، پيش افتادن و يا تأخير اين امر (دولت آل محمد (عليهم‌السلام)) او را زيان نرساند و هر كس بميرد در حالي‌كه امامش را شناخته، همچون كسي است كه در خيمه قائم(عليه‌السلام) با آن حضرت باشد.

توجه به مضامين دعاهايي كه خواندن آن‌ها در عصر غيبت سفارش شده و مورد تأكيد قرار گرفته نيز ما را به اهميت موضوع شناخت و معرفت حجت خدا رهنمون مي‌سازد؛ چنان كه در يكي از دعاهاي معروف و معتبري كه شيخ صدوق (رحمة الله عليه) آنرا در اكمال الدين نقل كرده مي‌خوانيم:

پروردگارا! حجت خود را به من بشناسان كه اگر حجتت را به من نشناساني از دينت گمراه مي‌گردم. خداوندا! مرا به مرگ جاهليت نميران و دلم را از حق، پس از آن‌كه هدايتم فرمودي منحرف مگردان.

اين شناخت و معرفت حجت الله چه اكسيري است؟ كه اگر با مس وجود آدمي آميخته نگردد، بشر از مرز حيوانيت و توحش فراتر نرود و به مرگ جاهليت از دنيا كوچ كند.

امام صادق(عليه‌السلام) در مورد كم‌ترين درجه معرفت امام مي‌فرمايد: كم‌ترين درجه معرفت به امام آن‌است كه... [بداني] امام وارث[و جانشين] پيامبر است و همانا اطاعت از او اطاعت از خدا و رسول خداست و بايد در هر امري تسليم او بود و به سخن و فرمان او عمل كرد.

مؤلف كتاب مكيال المکارم مراد و مقصود از معرفت امام را كه در روايات ياد شده بر آن تأكيده گردیده است، چنين بيان مي‌كند: بي‌ترديد مقصود از شناختي كه امامان ما تحصيل آن‌را نسبت به حضرت مهدي(عليه‌السلام) امر فرموده‌اند، اين است كه ما آن حضرت را آن‌چنان كه هست بشناسيم؛ به گونه‌اي كه اين شخصيت سبب در امان ماندن ما از شر شياطين و دوری از معاصي باشد و ما را به كمال مطلوب انساني رهنمون سازد و مايه نجاتمان از اعمال گمراه كننده مدعيان دروغين مهدويت شود. اين چنين شناختي جز به دو امر حاصل نمي‌گردد:
اول، شناختن شخص امام(عليه‌السلام) به نام و نسب و دوم، شناخت صفات و ويژگي‌هاي امام و به دست آوردن اين دو شناخت از اهم واجبات است.

البته شناخت صفات و ويژگي‌هاي آن حضرت كه در كلام فوق به آن اشاره شد، در عصر ما از اهميت و ارزش بيشتري برخوردار است و در واقع اين نوع شناخت است كه مي‌تواند در زندگي فردي و اجتماعي منتظران منشأ تغيير و تحول باشد، زيرا اگر كسي فقط به يكي از صفات آن حضرت پي ببرد مثلاً يقين حاصل كند كه حضرتش شاهد و ناظر دائمي اعمال شيعيان و محبانش مي‌باشد و خويشتن را هميشه در محضر او ببيند؛ چنين فردي هيچ گاه آلوده به معاصي و محرمات نمي‌شود و روز به روز بر فضائل و سجاياي اخلاقي او افزوده مي‌گردد و در مسير سعادت و كمال قدم بر مي‌دارد.


نكته‌اي كه بايد‌ در اين جا در نظر داشت اين است كه شناخت امام زمان(عليه‌السلام) از شناخت، ديگر امامان معصوم(عليهم‌السلام) جدا نيست و اگر كسي به طور كلي به شأن و جايگاه ائمه هدي واقف شد، صفات و ويژگي‌هاي آنها را شناخت و به وظيفه خود در برابر آن‌ها پي برد، قطعا نسبت به امام عصر(عليه‌السلام) نيز به شناختي شايسته و كامل مي‌رسد . يكي از راه‌هاي پي بردن به مراتب و عظمت امامان معصوم(عليهم‌السلام) مطالعه و تحقيق در كتاب‌هايي است كه در اين زمينه نگاشته شده است كه از جمله مي‌توان به كتاب‌هاي زير اشاره نمود:

بحارالانوار: جلدهای پنجاه و يكم تا پنجاه و سوم، اصول كافي جلد اول ، الغيبة شيخ طوسي، كتاب الغيبه نعماني و كمال الدين و تمام النعمه شيخ صدوق، كه به لطف خدا همه اين ‌كتاب‌ها به فارسي ترجمه شده و در دسترس همگان قرار گرفته است.

شايان ذكر است به اين نكته نيز اشاره كنيم كه اصلي‌ترين راه شناخت و تحصيل معرفت امام زمان(عليه‌السلام) رعايت تقوا و اجتناب از معاصي و محرمات ا ست كه در عنوان بعدي به توضيح و تبيين آن مي‌پردازيم.

ادامه دارد

http://www.eteghadat.com

---

---

---

[هُدهُد صبا]

آخ كه اگه ما آقامون رو ميشناختيم ..
چنان شوقي در ما به وجود مي آمد كه ديگه كاري بر خلاف ميل ايشون نميكرديم چه برسه بخوايم ناراحتشونم كنيم و يا بي تفاوت باشيم..

[boshra]

2ـ تقوا و پرواپيشگي

يكي از‌مهم‌ترين وظايف شيعيان در عصر غيبت امام زمان(عليه‌السلام) رعايت تقوا و اجتناب از معاصي و محرمات است. منتظر امام زمان(عليه‌السلام) كسي است كه در عصر غيبت به تهذيب نفس و تزكيه خود بپردازد، رذايل اخلاقي را از نفس خويش بزدايد و به كسب فضايل مشغول گردد. چنانكه در روايتي از امام صادق(عليه‌السلام) نقل شده :

هر كس دوست دارد از ياران قائم(عليه‌السلام) باشد، بايد منتظر او [بماند] و در ا ين حال به پرهيزكاري و اخلاق نيكو رفتار كند؛ پس اگر در اين حال بميرد و پس از مرگ او قائم بپاخيزد، پاداش او همچون كسي است كه آن حضرت را درك كرده است. پس كوشش كنيد و در انتظار بمانيد، اين امر بر شما گوارا باشد، اي مشمولان رحمت الهي!
. حضرت مهدي(عليه‌السلام) نيز با توجه به ناگهاني بودن امر ظهور، همه شيعيان را به انجام اعمال نيك و شايسته و دوري از كردار و رفتار ناپسند در عصر غيبت فراخواند مي‌فرمايند:

هر يك از شما بايد آن چه را كه موجب دوستي ما مي‌شود، پيشه خود سازد و از هرآنچه موجب خشم و نارضايتي ما مي‌گردد دوري گزيند، زيرا فرمان ما به يك باره و ناگهاني مي‌رسد و در آن زمان توبه و بازگشت براي كسي سودي ندارد و پشيماني از گناه كسي را از كيفر ما نجات نمي‌دهد.


موضوع تهذيب نفس و پرهيز از گناه و اعمال ناپسند، به عنوان يكي از وظايف منتظران در عصر غيبت، از چنان اهميتي برخودار است كه در يكي از نامه‌هاي امام زمان(عليه‌السلام) به شيخ مفيد(ره)، اعمال ناشايست و گناهاني كه از شيعيان سر مي‌زند، به عنوان يكي از اسباب اصلي طولاني شدن غيبت و محروم ماندن شيعيان از ديدار آن حضرت شمرده شده است بايد در نظر داشت كه تنها زماني مي‌توانيم خود را منتظر امام زمان(عليه‌السلام) بدانيم كه در زندگي فردي و اجتماعي خود، راه و روش مورد نظر را پياده كنيم، و در تمام مراحل زندگي رضايت حضرتش را در نظر بگيريم و در پيرو محض او باشيم.


در نامه اميرالمؤمنين علي(عليه‌السلام) به عثمان بن حنيف آمده است:

بدانيد! براي هر كس امام و پيشوايي است كه در اعمال و رفتار خود از او پيروي مي‌كند، و به روشنايي نور علم او هدايت مي‌شود.

و بدانيد ! امام شما از دنياي خود و از زينت‌هاي آن به دو جامه كهنه و از خوردني‌هايش به دو قرص نان قناعت كرده است. بدانيد! كه شما توانايي بر اين گونه رفتار نداريد، و لكن مرا به دوري از محرمات و كوشش در انجام واجبات و با پاكدامني و پيمودن راه صحيح ياري كنيد.


منتظر واقعي با تحصيل تقوا و پرهيزكاري در مراحل مختلفي مي‌تواند امام زمان(عليه‌السلام) را ياري كند. زيرا هرگاه كسي اهل تقوا شد آثار ظاهري تقواي او موجب بيداري و يادآوري و هدايت ديگران مي‌شود و امام به وجود او افتخار مي‌كند و در حقيقت زينت و آبروي مولايش مي‌گردد و وجود او در هر مكان باعث برطرف شدن بلا و نزول رحمت مي‌شود.

اگر انسان خانه دل را از اغيار خالي نمايد و دست و پاي جان را از غل و زنجير هواي نفس آزاد گرداند و از مرداب نا امن دنيا به ساحل امن و آغوش گرم معرفت و زهد پناه برد مي‌تواند زمينه ساز واقعی ظهور حضرت مهدی(ع) باشد.

[boshra]

3ـ ياد امام

آنچه منتظران را در كسب معرفت امام و پيروي از آن بزرگوار ياري مي دهد و پايداري و استقامت در راه انتظار را به دنبال دارد، یاد و توسل دائم با امام زمان(علیه السلام) است. به راستي وقتي امام مهربان هميشه وهمه جا به حال شيعيان خودنظر دارد و لحظه‌اي آن ها را از ياد نمي برد آيا رواست كه دلدادگان روي او به دنيا و تعلقات آن سرگرم شوند و از یاد عزيز غفلت نمایند. راه و رسم دوستي و محبت آن است كه در همه حال آن بزرگوار را بر خود و ديگران مقدم بدارند. وقتي بر سجاده دعا مي نشينند از او آغاز كنند و براي سلامتي و فرج آن حضرت دعا نمايند كه آن بزرگوار خود فرمود: براي تعجيل فرج بسيار دعا كنيد كه فرج شما در همان است.


منتظر حقيقي، در هنگام صدقه دادن، ابتدا سلامتي وجود شريف امام خود را در نظر مي گيرد. به هر بهانه دست توسل به دامن پر مهر مولایش مي زند و به اشتياق ظهور مبارك او و ديدن جمال بي مثالش ناله سر مي دهد. رهرو راه انتظار در مجالسي كه به نام آن محبوب دل ها، تشكيل مي شود حضور مي يابد تا ريشه‌هاي محبت او را در دل محكم كند و به ساحت مقدس آن مولاي غريب عرض ارادتي نمايد با ياد او به جمكران و سهله و سرداب مقدس مي رود و همه زمان ها و مكان ها را به دنبال او و با ياد گل روي او سپري مي كند تا شايد آن مولاي مهربان با نيم نگاهي به او عنايت كند و مس وجود او را زر نمايد. از زيباترين جلوه هاي ياد در زندگي منتظران آن است كه هر روز با او تجديد عهد كرده و پيمان وفاداري ببندند واستواري خود را بر آن عهد اعلام كنند.در دعاي عهد چه زيبا مي خوانيم كه:


بار خدايا! من در بامداد اين روز و تمام دوران زندگيم، عهد و پيمان وبيعتي را كه از آن حضرت بر گردن دارم تجديد مي كنم، كه هرگز از آن عهد و بيعت برنگردم و بر آن پايدار بمانم. بار خدايا! مرا از ياران و ياوران آن حضرت و مدافعان از حريم مقدس او و شتاب كنندگان به سوي او براي انجام خواسته هايش و اطاعت كنندگان از دستوراتش و حمايت كنندگان از وجود شريفش و.. شهيدان در ركاب حضرتش قرار ده.


از امام صادق(علیه السلام) منقول است كه هر كس چهل صبح اين دعای عهد را بخواند از ياران حضرت قائم(علیه السلام) باشد، و اگر پيش از ظهور آن حضرت بميرد خدا او را از قبر بيرون آورد تا در خدمت آن حضرت باشد.


اگر كسي اين عهد را بخواند و از اعماق وجود به مضامين آن پايبند باشد هرگز به سستي گرفتار نمي شود و در تحقق آرمان هاي امام زمان(علیه السلام) و زمينه سازي براي ظهور آن بزرگوار لحظه‌اي از پا نمي نشيند

آری! اين عقيده و ياد است كه به همه اعمال و رفتار انسان جهت مي دهد و محرك انسان در ميدان عمل مي گردد تا هم به تهذيب اخلاق خود و هم به هدايت وارشاد جامعه همت گمارد اگر چنين حالتي در شخص به وجود آيد و ياد محبوب در تمام وجودش جا گیرد ديگر گناه ومعصيتي از او سرنمي زند و همواره به دنبال جلب رضايت مولايش مي باشد واين ياد به تمام زندگي او رنگ الهي مي دهد و او را منتظر واقعي مي گرداند.

4ـ اطاعت از امام غايب (علیه السلام)


وقتي معرفت امام در سينه ها شكوفه زد و با رعايت تقوا و پرهيزكاري عطر يادش فضاي جان را پر كرد سخن از پيروي و اطاعت آن مظهر كمالات و فضائل به ميان مي آيد.

براستي اطاعت چيست؟ اطاعت همان علت خلقت و آفرینش است. اطاعت يعني ذوب شدن در خواسته هاي معبود و در مقابل او از خود اراده‌اي نداشتن. خداوند در قرآن مي فرمايد: يا ايها الذين أمنوا اطيعوا الله و اطيعوا الرسول و اولي الامر منكم.

همين اطاعت از خدا به دستور او، درباره رسول اكرم و ائمه معصومين(علیهم السلام) نيز مطرح مي شود. مؤمن واقعي كسي است كه از خدا و رسول خدا و ائمه معصومين اطاعت كند واطاعت از پيشوايان را در کنار پيروي از خداوند بداند چنانكه امام هادي (علیه السلام) در زيارت جامعه مي فرمايد:

كسي كه از شما معصومين اطاعت كند از خداوند اطاعت كرده است.


شايد به طور خلاصه بتوان گفت اطاعت همان تطبيق دادن نفس با فرامين و خواسته هاي اهل بيت(عليهم السلام) مي باشد اطاعت را باید ابتدا از مسائل اوليه شرعيه شروع کرد و محرمات و واجباتش را بشناسد.

به انجام صحيح واجبات و ترك محرمات کوشا باشد. و با این کار ظرف درون را از آلودگي ها و خبائث حيواني پاك نمايد و ديو هواي نفس را از دل بيرون كند تا در آن زمان است كه انسان ديوانه وار به دنبال مولاي غايب مي گردد و در همه جا او را جستجو مي كند و از روي محبت و عشق، چون مولايش را لايق مي بيند از او فرمانبرداري مي كند و اوامر او را مطاع مي‌داند. بنابراين وقتي انسان مطيع مولايش شد و اطاعت او را بر همه چيز مقدم كرد به تمامي وظايف خود عمل كرده و بر صراط مستقيم قدم برداشته است.


افسوس که خورشيد جمال تو نديد يم
از با ر غم و درد فراق تو خميــد يم
ما را نبود غير ظهــور تو اميــدی
ما دل به تو داديم و ز غير تو بريد يم

[هُدهُد صبا]

وظایفی که ما باید در عصر غیبت داشته باشیم از همه مهم تر شناخت ایشان و اثبات عشق و علاقه مان به ایشان است.

شناخت حضرت واجب است و کسی که از حضرتش از ولی امرش بی خبر باشد و هیچ شناختی نداشته باشد روز قیامت باید پاسخگو باشد و پاسخش غیر از نادانی و جهالت و نمی دانستم و ببخشید و این ها باید باشد.



وقتی به درستی از چیزی سر در آوریم کم کم به سوی آن کشش پیدا می کنیم و دل و قلبمان تسخیر آن میشود و چه خوب که این کشش و تسخیر دل و قلب به سوی امام زمان، خورشید نورانی جهان و جهانیان باشد و چه لذتی دارد در سپاه او بودن و در کنار او جنگیدن.

از امروز با خود عهد کنیم که برای سلامتی و ظهور ایشان هفته ای 350 تومان یا روزی 50 تومان در پاکتی کنار بگذاریم و پول های جمع شده را اختصاص به نیازمندان بدهیم آنگاه کم کم فراوانی مال را در زندگی احساس می کنیم.



در دعاهای هر روزه ای که می کنیم از پروردگار، نازنین نازنین ها بخواهیم که ظهور ایشان را برساند و ما را هم در سپاه خود جای دهند. همچنین برای داشتن و حفظ ایمان بسیار دعا کنیم، زیرا دنیا دنیای نا حقی و کافری است، دیگر نمی شود به زودی زود حرفی را پذیرفت، به کسی اعتماد کرد یا حتی نمی شود با کسی به این زودی ها دست رفاقت داد.



دنیا دنیایی است که در آن شیطان ها در حال حکومت اند و ما را هم می خواهند مثل خودشان خوک صفت کنند پس ایمان باید حفظ شود تا نکند که یه وقت از لشگر و سپاه حضرت دور بمانیم.

چه روز سختی خواهد بود آن زمانی که حضرت قیام می کنند و نفرات سپاه خود را صدا می زنند ولی نام خود را از زبان ایشان نشنویم و نگاه امام را بر خود نبینیم، چه زجر آور ست که امام بی توجه به ما به جلو براند.

بیاییم از امروز خود را بسازیم، از امروز خود را برای ظهور آماده کنیم، برای قیام، برای گرفتن حق از ناحقان ، بیاییم بیدار شویم و ببینیم آنچه که به ما می خورانند درست نیست، آنچه که از ما می خواهند درست نیست، راه را باید پیمود اما درست.



حضرت منتظر انسان هایی با اراده ی قوی و ایمانی زیبااند، حضرت جوان هایی سست نمی خواهند، فاقد قدرت بدنی نمی خواهند، باید آزمود باید یاد گرفت تا فردای ظهور به کار آییم، به کار جنگ ،به کار قیام، به کار عشق ورزیدن به حضرت. باید از علمی که در وقت قیام به دردمان می خورد بهره بگیریم، باید از ورزش هایی که در عصر ظهور و جنگ به دردمان می خورد یاد بگیریم(تیر اندازی- شمشیر بازی- کاراته یا حتی دفاع شخصی و همین طور پرستاری و کمک های اولیه برای زخمی ها) حضرت منتظر چنین جوان هایی هستند تا با آن ها پیروزی را به دست آورند نه با دستانی خالی و بی اراده و ناتوان.

به خود بیاییم تا زمان از دست نرفته، تا دیر نشده، تا قیام حضرت بر پا نشده به خود آییم، اگر قیام شد دیگر شده، دیگر کار از کار گذشته و حضرت انتخاب هاشان را کرده اند، اگر می خواهیم سرباز باشیم باید بگوییم یا علی و با اراده ای پولادین و ایمانی محکم بلند شویم.

حضرت منتظرند-یا حق
بگرفته از گروه شاهراه عاشقي
ايميل:ShahraheAsheghi@yahoo.com
وبلاگ: http://www.shahrahe-asheghi.blogfa.com/

[boshra]

mall">

وظيفه عالمان در عصر غيبت امام زمان (عليه السلام)

1ـ پرهيزگاري و پيشوايي پرهيزگاران


بزرگ‌ترين افتخار براي عالمان شيعه اين است كه عهده‌ دار نقش وراثت از امام زمان (عليه السلام) مي‌شوند؛ يعني ايشان در زمان غيبت، وظيفه‌اي را انجام مي‌دهند كه اگر مولايشان حضور مي‌داشت، آن را انجام مي‌داد؛ البته در شعاعي كوتاه و ظرفي محدود، كار، همان كار، يعني روشنگري و هدايت خلق خدا است.

در دوران غيبت، دو وظيفه و تكليف براي ما ضرورت دارد: يكي اين كه خودمان را از آلودگي گناهان و غفلت‌ها پاك كنيم و لحظه به لحظه به خدا نزديك‌تر سازيم، و ديگر آن كه دست ديگران را نيز بگيريم و اطراف خويش را نورافشاني كنيم.

در واقع بايد نقش امام (عليه السلام) را در شعاعي كوچك و محدود ايفا كنيم. باري، عالمي كه در مكتب اهل بيت (عليهم السلام) تربيت شده باشد مي‌تواند يك مرتبه از ولايت و امامت را چه در عرصه تكوين و چه در تشريع عهده دار شود.

نمونه‌اي از ولايت اولياي خدا

درست است كه تعداد امامان، به معناي اصطلاحي خودش، دوازده تا بيش‌تر نيست؛ اما پيروان واقعي ايشان فراوانند. يكي از اوليا و دوستان خدا كه پس از مرگ نيز كرامت‌هاي فراواني از وي ظاهر شده، مرحوم ميرزاي قمي (رحمه الله) است.

فراوانند كساني كه براي رسيدن به حاجت خود به مقبره آن بزرگوار در قبرستان شيخان قم رفته‌اند و پس از خواندن فاتحه و سوره يس به حاجت خود رسيده‌اند. اين شخصيت بزرگ، نزد خداوند چنان مقامي يافته كه آثار وجودي و كرامت‌هايش فراتر از مواردي است كه زمان حيات او رخ داده و به قدري گسترده و فراوان است كه ضبط و جمع‌آوري آن‌ها بسيار دشوار مي‌نمايد.

حضرت آيت الله بهجت (ادام الله ظله العالي) درباره يكي از كرامت‌هاي مرحوم ميرزا در زمان حيات او مي‌فرمود: شخصي كه مقابل مقبره مرحوم ميرزاي قمي دن شده از اهالي قفقاز بوده است. وي زمان حياتش با كارواني از قفقاز كه در آن دوران، در قلمرو ايران بوده است، جهت انجام مراسم حج، عازم مكه معظمه مي‌شود.

پس از زيارت خانه خدا و انجام مراسم حج، قدري سوغات مي‌خرد و در هميانش مي‌گذارد و به جده مي‌رود و بر كشتي سوار مي‌شود تا به ايران باز گردد. از بد حادثه، هميان و سوغات و پول‌هاي داخل آن و ساير وسايلش در دريا مي‌افتد و او هرچه مي‌كوشد، موفق نمي‌شود آن‌ها را از آب خارج سازد.

به شدت ناراحت و افسرده مي‌شود و چون دل پاك و با صفايي داشته است، خود را به نجف مي‌رساند و به حرم حضرت علي (عليه السلام) مي‌رود و پس از زيارت به حضرت عرض مي‌كند: من هميانم را از شما مي‌خواهم. شب در حالت خواب، حضرت به او مي‌فرمايد: «برو هميانت را از ميرزاي قمي بگير».

روز بعد دوباره به حرم مي‌رود و به حضرت عرض مي‌كند: من ميرزاي قمي را نمي‌شناسم و هميانم را از شما مي‌خواهم. شب دوم باز خواب مي‌بيند كه به او مي‌فرمايد: «برو هميانت را در قم از ميرزاي قمي بگير».

سرانجام چاره‌اي جز اين نمي‌بيند كه روانه قم شود. و براي خرج سفر قدري پول از رفقايش قرض مي‌كند و خود را به قم و خانه ميرزا مي‌رساند. وقتي در مي‌زند، خادم پشت در مي‌آيد و مي‌گويد: چه كار داري؟ مي‌گويد: با ميرزا كار دارم. خادم مي‌گويد: ميرزا هر روز در اين ساعت از بعد از ظهر استراحت مي‌كند برو و يك ساعت ديگر بيا. در اين حال، مرحوم ميرزا از داخل خانه صدا مي‌زند كه من بيدارم و خادم را فرا مي‌خواند و مي‌گويد: اين هميان را به آن مرد بده. آن مرد هميانش را مي‌گيرد و خداحافظي مي‌كند و متوجه نمي‌شود كه چه كرامت بزرگي از ميرزاي قمي رضوان الله تعالي عليه سرزده است.

وقتي به قفقاز مي‌رسد، پس از آن كه ديدارها و رفت و آمد دوستان و خويشان به منزل او تمام مي‌شود، با خانواده‌اش به گفت و گو مي‌پردازد و جريان سفر و از دست دادن و دوباره به دست آوردن هميانش را نقل مي‌كند.

زنش مي‌گويد: چگونه هميانت در جده به دريا افتاد و تو آن را در قم به دست آوردي؟! آيا وقتي در قم سراغ هميانت رفتي، از تو نشاني اجناس داخل آن را نپرسيدند؟ گفت: خير. من به در خانه ميرزا رفتم و... ناگهان ميرزا از اندرون خانه، خادم را صدا زد و هميان را به او داد تا به من بدهد. زنش گفت: آخر چطور نامت را نپرسيد؟! او از كجا مي‌دانست كه تو در خانه را زده‌اي؟! او از كجا مي‌دانست كه چه كاري داري؟! و اصلا چطور هميان تو سر از خانه ميرزاي قمي در آورده بود؟!

مرد قفقازي تازه متوجه شد كه چه كرامت بزرگي از ميرزا صادر شده و او غافل بوده است؛ از اين رو بسيار ناراحت و متأسف شد. زنش نيز او را سرزنش كرد كه چطور چنين كرامت عظيمي را از آن مرد الاهي ديدي و حتي داخل خانه نرفتي كه او را ببيني و دستش را ببوسي و همين طور هميان را گرفتي و آمدي؟! آن مرد تصميم گرفت زندگي‌اش را در قفقاز رها كند و به قم بيايد و مقيم قم و خادم خانه ميرزا (رحمه الله) شود.

روزي كه به قم رسيد، دريافت كه ميرزا رحلت كرده و مردم بدن مطهر او را تشييع مي‌كنند. او نيز به جمع تشييع كنندگان ملحق شد و گريست و بر سر و سينه مي‌زد و پس از به خاك سپاري ميرزا تصميم گرفت در مجاورت قبر مطهر او سكنا گزيند و خادم مقبره آن جناب شود. مرد قفقازي، عاقبت دار فاني را وداع گفت و او را پايين قبر ميرزا اعلي الله مقامه دفن كردند.

آري، پيروان واقعي امامان (عليهم السلام) نيز مي‌توانند به درجه‌هايي از ولايت، امامت و پيشوايي امت دست يابند: «وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ؛ و ما مي‌خواهيم بر مستضعفان زمين منت نهيم و آنان را پيشوايان و وارثان روي زمين قرار دهيم» .

به فرموده خداوند رحمان در سوره فرقان، يكي از درخواست‌هاي بندگان ويژه او چنين است: «وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا؛ ما را امام و پيشواي پرهيزگاران قرار ده!» .

تربيت شدگان مكتب آل البيت (عليهم السلام) فقط به اين بسنده نمي‌كنند كه فقط گليم خودشان را از آب بيرون بكشند؛ بلكه همواره از خداوند مي‌خواهند افزون بر اين كه خود پرهيزگار شوند و به مراتب عاليه تقوا برسند، امام و پيشواي ساير پرهيزگاران نيز بشوند.

امام زمان (عليه السلام) از ما انجام اين دو وظيفه (پرهيزگاري و پيشوايي پرهيزگاران) را مي‌خواهد. اگر توانستيم اين دو نقش را به خوبي ايفا كنيم، آن گاه وظيفه شيعه عاشق را در حد وسع و توان خودمان درست انجام داده‌ايم؛ وگرنه، ادعاي عشق بدون انجام وظيفه از هيچ كس پذيرفته نمي‌شود.

كسي كه عشقش و محبتش راستين است، هماره در پي انجام خواهش محبوبش مي‌رود تا جايي كه ديگر چيزي براي خود نمي‌خواهد؛ بلكه فقط در فكر اين است كه محبوبش چه مي‌خواهد.

ادامه دارد
http://www.eteghadat.com

[منتظر]

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام

ببخشید طولانیه


مديران زن در دولت جهاني


اگر زن، خويش را در آيينه گوهر وجودي اي که خداوند به وي عطا کرده است نظاره کند، هرگز در حسرت جايگاه اجتماعي مرد زبان به شکوه نمي‏گشايد .
اين‏که هيچ پيامبر و معصومي از غير زن زاده نمي‏شود و در مکتب غير مادر رشد و نمو نمي‏کند، از جايگاه محوري زن در حيات ديني و اجتماعي بشر خبر مي‏دهد . يکي از بزرگان عرفان جايگاه ديني زن را چنين به تصوير کشيده است: «زن به لحاظ داشتن قدرت خالقيت که تنها از صفات خاص خداوند سبحان است، براي رسيدن به کمال مستعدتر است‏» . جايگاه اجتماعي زن، در منظر يکي از شخصيت‏هاي جهاني اين گونه است: «زن با يک دست گهواره و با دست ديگر تاريخ بشريت را حرکت مي‏دهد» .
وجود اين دو ويژگي، زن را در دو بعد عرفاني و اجتماعي به رقيبي بلامنازع مبدل ساخته است; به گونه‏اي که اگر مردان جايگاه واقعي زن در کائنات را در مي‏يافتند، بدان رشک مي‏بردند .
به نظر مي‏رسد، بشريت‏به خصوص جهان غرب جايگاه رفيع زن را درنيافته است و نمي‏خواهد حق وي را حتي به شکل صوري به وي باز گرداند . به راستي چند درصد از وکلا، معاونان و رؤساي جمهور کشورهاي غربي زن هستند و در دايره‏اي محدودتر چند درصد از نيروهاي سازمان‏هاي بين المللي را زنان تشکيل مي‏دهند؟
مقام و جايگاه زن تنها در حکومت امام زمان (عج) شناخته مي‏شود . در اين حکومت است که زن به جايگاه حقوقي و حقيقي خود دست مي‏يابد . در اين حکومت نگرش مردان به زنان دگرگون مي‏شود; شعور فکري زن بدان‏جا مي‏رسد که به «زن بودنش افتخار مي‏کند» و هرگز خود را با مرد نمي‏سنجد .
نقش حکومت اسلامي قبل از بر پايي حکومت مهدي - عجل الله فرجه الشريف - بارور ساختن باور زن به خويش، رهانيدن وي از سراب‏هاي کاذب ايسم‏ها و ايست‏ها و اعطاي حقوق اجتماعي به وي تا مرز آسيب نديدن گوهر وجودي او است . در حکومت مهدي - عجل الله فرجه الشريف - از سويي نگرش جامعه به زن و از سوي ديگر نگرش زن به خود تغيير مي‏يابد . حکومت مهدي (عج) به لحاظ فراگير بودن، امنيت‏شغلي براي زن را فراهم مي‏آورد و زن در سايه سار اين امنيت نگرش و امنيت کاري، از توان ينيت‏بخشيدن به ايده‏ها و انديشه‏هايش بهره‏مند مي‏شود .
زن در حکومت مهدي - عجل الله فرجه الشريف - به جايگاه رفيع و واقعي خود دست مي‏يابد . شايد رمز رجعت زنان بزرگ موحد و حضور آنان در ساختار حکومتي مهدي - عجل الله فرجه الشريف - ، شکوفا ساختن استعدادهاي آنان باشد; استعدادهايي که در حکومت‏هاي ديگر توان بروز نيافتند .
رجعت 400 زن در کنار 800 مرد با حضرت عيسي - عليه السلام - و نيز رجعت زناني چون ام‏ايمن، حبابه و البيه، سميه، و ام‏خالد در اين راستا قابل تحليل مي‏نمايد .
گذشته از رجعت اين زنان که بي‏شک در حکومت امام زمان - عجل الله فرجه الشريف - از جايگاه محوري و مسؤوليت‏هاي کليدي برخوردار خواهند بود، وجود 50 زن در ميان 313 تن ياور امام عصر - عجل الله فرجه الشريف - که هر يک در عبوديت، زهد و پارسايي و خلاقيت و کارآمدي سر آمد افراد بشرند و روايات آن‏ها را اميران مي‏خوانند، نشان دهنده رسيدن زن به جايگاه حقيقي خود است . امام باقر - عليه السلام - در تفسير آيه 148 سوره بقره به جابر بن يزيد جعفي در خصوص ياران حضرت مهدي - عجل الله فرجه الشريف - مي‏فرمايد:
«و يجيي‏ء و الله ثلاث ماة و بضعة عشر رجلا فيهم خمسون امراة يجتمعون بمکة علي غير ميعاد قوعا کقزع الحزيف يتبع بعضهم و هي الاية التي قال الله اين ما تکونوا يات بکم الله جميعا ان الله علي کل شي‏ء قدير» .
سوگند به خداوند، سيصد و سيزده تن که پنجاه نفر از آنان زنند، بي‏هيچ قرار قبلي در مکه گرد مي‏آيند و اين است معناي آيه شريف: هر کجا باشيد، خداوند شما را حاضر مي‏کند; زيرا او بر هر کاري توانا است . (1)
به اميد آن روز
پي‏نوشت:

1) بحارالانوار، ج 52، ص 223 .

حسن ابراهيم زاده / پرسمان پيش شماره 3

[sekret]

صبر و تسلیم اولین وظیفه منتظر واقعی

انتظار حلقه‌ اتصال شيعه با امام معصوم (ع) و معيار ارزش انسان‌ها و عامل پويايي و سازندگي و اجتماع است.

انتظار از جمله مقوله های بسیار دشوار و با فضیلت در دوران غیبت امام عصر(عج) است این مسئله به قدری با اهمیت است که می تواند نقش تعیین کننده ای را در زندگی مسلمانان ایفا نماید چرا که در احوالات اسف بار دوران انتظار هر دو نتیجه انحراف و هدایت و رستگاری امکان پذیر است.

به عبارتی دیگر سلوک منتظران در دوران انتظار به مانند راه رفتن به روی لبه تیغ تیزی است که اگر بی راهبر قصد سلوک نماید رسیدن به ورطه هلاک دور از انتظار نخواهد بود. و ترک این مرحله با همرهی پیر و مراد، فضایل بی کرانی را دربر خواهد داشت.

حال با مشاهده‌ روايات در باب انتظار، این سوال در ذهن متبادر می شود که چرا انتظار از چنين فضيلت برجسته‌اي برخوردار است؟ در پاسخ بايد گفت که انتظار حلقه‌ اتصال شيعه با امام معصوم (ع) و معيار ارزش انسان‌ها و عامل پويايي و سازندگي و اجتماع است.

بنابراين اثرات مفيد و سازنده‌اي براي منتظران واقعي دارد که به چند مورد آن اشاره مي‌گردد:

شرايط بسيار دشوار عصر غيبت, مستلزم آن است که هر شيعه‌ منتظري, در برابر مشکلات و گرفتاري‌ها بايستد و از موجوديّت و هويّت خويش دفاع کند و صبرش مغلوب حوادث نشود. امام رضا (ع) در رابطه با همراهي و ملازمت صبر و انتظار فرج فرموده‌اند: ما أحسن الصَّبر و انتظار الفرج؛ چه‌قدر نيکوست صبر و انتظار فرج.

نتيجه‌ صبر در انتظار, پيروزي است. امام کاظم (ع) در اين زمينه مي‌فرمايند: هر کس صبر کند و انتظار کشد به فرج و پيروزي مي‌رسد و انتظار فرج بخشي از فرج است.
اين مسئله چنان حياتي است که صابران دوره‌ي انتظار از گروندگان به غيب, بلکه از مفلحان و رستگاران شمرده شده‌اند.

پيامبر اکرم(ص) مي‌فرمايند: طوبی للصّابرين في غيبته! طوبی للمُقِيمِين في مَحَبَّته ... اولئک و صَّفهم الله في کتابة فقال: والّذين يُؤمِنُونَ بِالغَيبِ و قال: اولئکَ حِـزبُ اللهِ ألا أنّ حِزبُ الله هُمُ المـُفلِحُون؛3 خوشا به حال صبر کنندگان در دوران غيبت مهدي (ع)! آن‌ها همان کساني هستند که خداوند وصف ايشان را در کتاب خود آورده‌است آنجا که مي‌گويد: کساني هستند که به غيب ايمان آورده‌اند و همچنين آنان حزب الله هستند، آگاه باشيد حزب خداوند همان رستگارانند.

منابع:
1. علامه مجلسی، بحارالانوار، ج 52، ص 110 .
2. موسوی اصفهانی، مکيال المکارم، ج 2، ص 411 .
3. علامه مجلسی، بحارالانوار، ج 52، ص 143 .

[sekret]

وظيفه در خلاصه ترين كلام آن است كه همه تو شوم

تا بيايي براي منتظران

[sekret]

گفتم به مهدی بر من عاشق نظر کن
گفتا تو هم از معصیت صرف نظر کن
گفتم به نام نامیت هر دم بنازم
گفتا که از اعمال نیکت سرفرازم .....