داغ تنهایی

[nafas]

آنقدر با آتش دل ساختم تا سوختم

بي تو اي آرام جان يا ساختم يا سوختم

سرد مهري بين كه كس بر آتشم آبي نزد

گرچه همچون برق از گرمي سراپا سوختم

سوختم اما نه چون شمع طرب در بين جمع

لاله ام كز داغ تنهايي به صحرا سوختم

همچو آن شمعي كه افروزند پيش آفتاب

سوختم در پيش مه رويان و بيجا سوختم

سوختم از آتش دل در ميان موج اشك

شور بختي بين كه در آغوش دريا سوختم

شمع و گل هر كدام از شعله‌اي در آتشند

در ميان پاكبازان، من نه تنها سوختم

جان پاك من "رهي" خورشيد عالم تاب بود

رفتم و از ماتم خود عالمي را سوختم.

"رهي معيري"

[hamed]

برایت آرزو می کنم ...

برای تو و خویش
چشمانی آرزو می‌كنم
كه چراغ‌ها و نشانه‌ها را
در ظلمات‌مان ببیند.

گوشی
كه صداها و شناسه‌ها را
در بیهوشی‌مان بشنود.

روحی
كه این همه را
در خود گیرد و بپذیرد.

و زبانی
كه در صداقت خود
ما را از خاموشی خویش
بیرون كشد
و بگذارد
از آن چیزها كه در بندمان كشیده است
سخن بگوییم.

[hamed]

نفرین نوشته بر پیشانی
جبران خلیل جبران



«اگر با عشق کار کنید خود را با دیگران پیوند می‌زنید و چنین پیوندی باعث پیوندتان با پروردگار خواهد شد.»
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
...
آن که کار کند و به زندگی عشق بورزد،
زندگی نیز دل خود را به او می‌گشاید و او را به دورترین

اسرارش نزدیک می‌کند.
اما اگر در دردمندی، تولد را مصیبت و سنگینی بار
جسم را نفرینی نوشته بر پیشانی بدانید،
به شما می‌گویم:
هیچ چیزی نمی‌تواند این نوشته را پاک کند یا
پیشانی‌تان را بشوید جز عرق سعی و تلاش شما...
عمل بی‌عشق بیهوده و بی‌ثمر است،
زیرا اگر با عشق کار کنید خود را با دیگران پیوند می‌زنید
و چنین پیوندی باعث پیوندتان با پروردگار خواهد شد.
...


برگرفته از كتاب:
جبران خليل، جبران؛

پيامبر؛ برگردان حيدر شجاعي؛ چاپ نخست؛ تهران: نشر و پژوهش دادار 1388.

[ترنم بهاری]

✿ツدر آغـوش خـــودَم هَـسـتَـم ...

مَــن خــودَم را دَر آغــوش گــرفـتـه ام !

نَــه چَـنـدان بـا لـطـافَـت

نَـــه چَـنـدان بــا مـحـبـَت

امَـــا وَفـــادار . . . وَفــــادار . . . ! ✿ツ